ลาร์รี่ เพจ (Larry Page) หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งกูเกิ้ล(Google Inc.) ก้าวเข้ารับตำแหน่งประธานบริหาร(Chief Executive Officer) หรือที่เรียกกันว่า “ซีอีโอ”(CEO) ของบริษัทอย่างเป็นทางการอีกครั้งนับตั้งแต่วันจันทร์ที่ 4 เมษายนที่ผ่านมา

                ลาร์รี่ เพจ ซึ่งปัจจุบันมีอายุครบ 38 ปีแล้ว เคยดำรงตำแหน่งเป็นประธานบริหารของกูเกิ้ลมาครั้งหนึ่งแล้วเมื่อตอนที่เขาและเซอร์จี้ บริน (Sergey Brin)ก่อตั้งกูเกิ้ลขึ้นมาใหม่ๆ แต่ก็ก้าวลงจากตำแหน่งดังกล่าวและนำเอาอีริค ชมิดท์ (Eric Schmidt)อดีตประธานบริษัทและประธานบริหารของโนเวล(Novell Inc.) ซึ่งมีประสบการณ์มากกว่าเข้ามาเป็นผู้บริหารกูเกิ้ลเมื่อปีค.ศ. 2001

                การเข้ามารับตำแหน่งสำคัญของลาร์รี่ในครั้งนี้เป็นย่างก้าวที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับกูเกิ้ลในสถานการณ์ที่กูเกิ้ลกำลังเติบโตท่ามกลางการแข่งอันเข้มข้นในธุรกิจอินเทอร์เน็ตและยังได้รับแรงบีบคั้นจากการจับตาของคณะกรรมการด้านการค้าทั้งในสหรัฐอเมริกาและในประเทศทางยุโรปว่าการดำเนินธุรกิจของกูเกิ้ลจะเป็นการผูกขาดทางการค้าด้วยหรือไม่

                ส่วนอีริค ชมิดท์ ผู้ที่กำลังจะมีอายุครบ 56 ปีในวันที่ 27 เมษายนนี้ ก็จะก้าวไปดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร(Executive Chairman) และประธานด้านการประสานงาน (Chief Liaison)ของบริษัท ในขณะเดียวกันเซอร์จี้ บริน ก็จะยังคงดำรงตำแหน่งเป็นเพียงผู้ร่วมก่อตั้ง(Co-founder)ดังเดิม ซึ่งเชื่อกันว่าเซอร์จี้จะช่วยงานในด้านการดูแลโครงการระยะยาวของบริษัท โดยปล่อยให้ลาร์รี่สาละวนอยู่กับการดำเนินงานของบริษัทในแต่ละวัน

                อีริคซึ่งร่วมงานกับกูเกิ้ลในฐานะประธานบริษัท(Chairman)มาตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2001 และรับตำแหน่งซีอีโอของกูเกิ้ลในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน ก็กล่าวถึงการเข้ารับตำแหน่งประธานบริหารของลาร์รี่ เพจ ในครั้งนี้ว่า “ผมค่อนข้างจะมั่นใจว่าการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้จะส่งผลให้การตัดสินใจในเรื่องต่างๆจะสามารถทำได้รวดเร็วยิ่งขึ้น ช่วยให้ธุรกิจประสบความสำเร็จได้ดียิ่งขึ้น และก่อให้เกิดมูลค่าเพิ่มมากขึ้นแก่บรรดาผู้ถือหุ้นของบริษัทในท้ายที่สุด”

                ลาร์รี่ หรือชื่อจริงว่า “ลอว์เร็นซ์ เอ็ดเวิร์ด เพจ” (Lawrence Edward Page) เกิดวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1973 ที่เมืองอีสต์แลนซิ่ง รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา  ลาร์รี่เป็นลูกชายคนที่ 2 ของดร.คาร์ล เพจ(Dr. Carl Page) อาจารย์สอนวิชาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตท(Michigan State University)และกลอเรีย เพจ(Gloria Page) อาจารย์ทางด้านการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยแห่งเดียวกันซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองอีสต์แลนซิ่งนั่นเอง  พี่ชายของลาร์รี่คือ คาร์ล เพจ จูเนียร์(Carl Page Jr.)เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง “อีกรุ๊ปส์”(eGroups) ซึ่งต่อมาก็ได้ขายกิจการให้กับยาฮู้(Yahoo!)ด้วยสนนราคาราว 500 ล้านเหรียญสหรัฐ

ลาร์รี่ได้รับปริญญาตรีเกียรตินิยมทางด้านวิศวกรรมคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยมิชิแกน(University of Michigan) ซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองแอนอาร์เบอร์ของรัฐมิชิแกน และได้รับปริญญาโททางด้านวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด(Stanford University) ที่เมืองปาโลอัลโต รัฐแคลิฟอร์เนีย อันเป็นสถานที่ที่โชคชะตากำหนดให้เขาได้พบกับเซอร์เกย์ มิคายโลวิช บริน (Sergey Mikhaylovich Brin) หรือที่เรียกขานกันว่า “เซอร์จี้ย์ บริน” เพื่อนนักศึกษาระดับปริญญาเอกที่มีเชื้อสายรัสเซียของมหาวิทยาลัยแห่งนี้เมื่อปีค.ศ.  1995  โดยลาร์รี่มีความสนใจในเรื่องที่เกี่ยวกับอินเทอร์เน็ตและเซอร์จี้ย์นั้นมีความสนใจในด้านการค้นหาและการจัดการกับข้อมูลเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  งานวิจัยของทั้งสองคนได้กลายมาเป็นหัวข้อของการทำวิทยานิพนธ์ร่วมกัน  และแล้วในช่วงฤดูร้อนของปี 1998 นั้นเองทั้งสองคนก็ตัดสินใจที่จะขอพักการศึกษาของพวกเขาเอาไว้ก่อนและตั้งบริษัท กูเกิ้ล (Google Inc.) ขึ้นมาเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1998

บริษัท แอปเปิ้ล ตัดสินใจนำระบบปฏิบัติการใหม่ล่าสุดที่ขนานนามว่า “สโนว เลียวพาร์ด” (Snow Leopard) ออกสู่ตลาดในวันพรุ่งนี้ แทนกำหนดเดิมที่วางไว้เป็นเดือนกันยายนนี้ อันเป็นการวางตลาดก่อน “วินโดวส์ 7” (Windows 7)ของไมโครซอฟท์ถึงราว 2 เดือน

                “สโนว เลียวพาร์ด” นับเป็นระบบปฏิบัติการรุ่น 10.6 สำหรับเครื่องคอมพิวเตอร์แม็คอินทอช (Mac OS X version 10.6) ซึ่งทางบริษัท แอปเปิ้ล เองกล้าหาญที่จะเอ่ยอ้างว่าเป็น “ระบบปฏิบัติการใหม่ที่ล้ำหน้าที่สุดของโลก ที่ได้รับการปรับแต่งขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน” (The world’s most advanced operating system. Finely tuned.)

                ส่วนหนึ่งของพัฒนาการที่บังเกิดขึ้นใน “สโนว เลียวพาร์ด” ได้แก่การบรรจุโปรแกรมต่างๆที่สนับสนุนการใช้งานร่วมกับซอฟท์แวร์ “เอ็กซ์เชนจ์ เซิร์ฟเว่อร์” ของไมโครซอฟท์ (Microsoft Exchange Server)ซึ่งใช้งานในองค์กรจำนวนมากมายได้เป็นอย่างดี

                บริษัท แอปเปิ้ล ชี้แจงว่า “สโนว เลียวพาร์ด” จะมีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของระบบปฏิบัติการเดิมหรือ “เลียวพาร์ด” นั่นเอง โดยเครื่องคอมพิวเตอร์แม็ค(Mac)ที่จะใช้ “สโนว เลียวพาร์ด” จะต้องมีพื้นที่ว่างในดิสก์เพียง 5 กิกะไบต์ ซึ่งจะช่วยให้มีพื้นที่ใช้งานเพิ่มขึ้นถึง 7 กิกะไบต์  นอกจากนี้ เครื่องคอมพิวเตอร์นั้นๆจะต้องมีขนาดของ “แรม” หรือ “RAM” (Random Access Memory) อย่างน้อย 1 กิกะไบต์ และใช้ หน่วยประมวลผล(processor) ของอินเทล (Intel Corp)

                สำหรับผู้ที่ใช้งานระบบปฏิบัติการรุ่น 10.5 (“เลียวพาร์ด”) ก็สามารถที่จะปรับให้เป็น “สโนว เลียวพาร์ด” ก็จะมีสนนราคาอยู่ที่ 29 เหรียญสหรัฐในกรณีที่มีผู้ใช้งานคนเดียว(single user) และ 49 เหรียญสหรัฐในกรณีที่มีผู้ใช้งานไม่เกิน 5 คน  ส่วนผู้ที่ใช้ระบบปฏิบัติการรุ่น 10.4 หรือ “ไทเก้อร์” (Tiger) หากต้องการจะปรับให้เป็น “สโนว เลียวพาร์ด” จะมีค่าใช้จ่าย 169 เหรียญสหรัฐในกรณีที่มีผู้ใช้งานคนเดียว(single user) และ 229 เหรียญสหรัฐในกรณีที่มีผู้ใช้งานไม่เกิน 5 คน

                ส่วนผู้ที่ซื้อเครื่อง “แม็ค” ในช่วงวันที่ 8 มิถุนายน – 26 ธันวาคม ศกนี้ โดยที่เครื่องแม็คยังมีระบบปฏิบัติการรุ่นเดิมติดตั้งอยู่ก็สามารถปรับมาใช้ “สโนว เลียวพาร์ด” ได้โดยมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเพียง 99.95 เหรียญสหรัฐ  ทั้งนี้ ลูกค้าในส่วนนี้จะต้องขอปรับหรือ “อัพเกรด” ภายในระยะเวลา 30 วันนับตั้งแต่การซื้อเครื่องแม็คมา แต่จะต้องไม่เกินวันที่ 26 ธันวาคม ศกนี้

เป็นที่รับรู้กันมานานมากแล้วว่า “เพชร” (diamond) เป็นสิ่งที่แข็งที่สุดในโลก   แต่ในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมาชื่อ “กราฟีน” (graphene) ก็ได้รับความสนใจกันมากขึ้น  ไม่เพียงด้วยสาเหตุที่วัสดุชนิดนี้มีความแข็งแกร่งกว่าเพชรเท่านั้น แต่ด้วยคุณสมบัติที่มันสามารถเป็นตัวนำไฟฟ้าได้ดีกว่า “ซิลิคอน” (silicon) ซึ่งใช้ทำชิพคอมพิวเตอร์อยู่ในปัจจุบันถึงราว 100 เท่าตัวก็ยิ่งทำให้กราฟีนน่าสนใจมากขึ้นไปอีก

                กราฟีนได้รับการเรียกขานกันในแวดวงวิทยาศาสตร์ว่าเป็น “วัสดุมหัศจรรย์” นั้นเป็นอัญรูป(allotrope)หรือรูปแบบหนึ่งของคาร์บอนเช่นเดียวกันกับเพชรและกราไฟต์  แต่กราฟีนนั้นจะประกอบขึ้นด้วยอะตอมของคาร์บอนที่เกาะกันเป็นรูปหกเหลี่ยมซึ่งเกาะอยู่บนระนาบเดียวกันไปเรื่อยๆจนมีลักษณะเป็นแผ่นที่มีความกว้างและความยาวคล้ายกับแผงลวดตาข่ายที่ใช้ทำกรงสัตว์  ซึ่งถึงแม้ว่ากราฟีนจะมีความแกร่งกว่าเพชรก็ตาม แต่มันก็สามรถม้วนหรือพับได้ด้วย

ส่วนความหนานั้นจะเท่ากับความหนาของคาร์บอนเพียงอะตอมเดียว หรือประมาณ 0.34 นาโนเมตร (nanometre) ซึ่ง 1 นาโนเมตรจะเท่ากับเศษ 1 ส่วน 1,000,000,000 ของ 1 เมตร หรือ เศษ 1 ส่วน 1,000,000 ของ 1 มิลลิเมตร  ส่วนเพชรจะมีรูปทรงแปดเหลี่ยม ในขณะที่กราไฟต์นั้นก็จะประกอบด้วยกราฟีนที่มาซ้อนกันเป็นชั้นๆนั่นเอง

                ในปีค.ศ. 2004  นักฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ และสถาบันเทคโนโลยีไมโครอีเล็กทรอนิกส์ ในเมืองเชอร์โนโกลอฟก้า ประเทศรัสเซีย ได้ทำการแยกกราฟีนออกมาจากแผ่นกราไฟต์และทำการศึกษาคุณสมบัติของกราฟีนอย่างจริงจัง  พวกเขาพบว่า ปกติแล้วเราจะไม่พบกราฟีนอยู่โดดๆในธรรมชาติ แต่จะอยู่ซ้อนกันเป็นชั้นๆในรูปของกราไฟต์ซึ่งนิยมนำมาใช้ทำเป็นไส้ดินสอ   และหลังจากนั้นมา นักฟิสิกส์ นักเคมี และวิศวกรอีเล็กทรอนิกส์ในห้องปฏิบัติการทั้งหลายทั่วโลกต่างก็หันมาให้ความสนใจในกราฟีนกันอย่างล้นหลาม

                นักวิทยาศาสตร์เหล่านี้พบว่า กราฟีนมีศักยภาพสูงในอันที่จะนำมาพัฒนาส่วนประกอบของอุปกรณ์อีเล็กทรอนิกส์หลายชนิด ได้แก่ จอภาพที่ใช้งานด้วยการสัมผัส(touch screens) แผงโซล่าร์เซล  อุปกรณ์กักเก็บพลังงาน โทรศัพท์มือถือ และชิพคอมพิวเตอร์ความเร็วสูง เป็นต้น

                อย่างไรก็ตาม ดร.อังเดร เจอิม (Dr.Andre Geim) ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาแมนเชสเตอร์ (University of Manchester) ซึ่งเป็นผู้ค้นพบกราฟีนเป็นคนแรก ให้ความเห็นเพียงว่า ถึงแม้กราฟีนจะสามารถนำไฟฟ้าได้ดีกว่าซิลิคอนถึงประมาณ 100 เท่าตัวก็ตาม แต่การที่จะพัฒนาชิพคอมพิวเตอร์จากกราฟีนก็น่าจะต้องใช้ระยะเวลาอีกยาวนานทีเดียว

                ขณะเดียวกัน ดร.โทมัส ปาลาซิออส (Dr.Tomas Palacios) ผู้ช่วยศาสตราจารย์ทางด้านวิศวกรรมไฟฟ้าแห่งสถาบันเทคโนโลยีแมสซาจูเซ็ทส์ (Massachusetts Institute of Technology) สหรัฐอเมริกา ซึ่งทำการวิจัยเกี่ยวกับกราฟีน ก็ให้ความเห็นที่สอดคล้องกันว่า  ในอนาคตอันใกล้และในระยะกลางแล้ว มันก็ยังคงเป็นเรื่องยากมากที่กราฟีนจะเข้ามาแทนที่ซิลิคอนในอุตสาหกรรมชิ้นส่วนอีเล็กทรอนิกส์สำหรับคอมพิวเตอร์ได้ โดยให้เหตุผลว่า “อุตสาหกรรมเกี่ยวกับซิลิคอนนั้นเป็นอุตสาหกรรมที่มีมูลค่าหลายพันล้านเหรียญสหรัฐซึ่งได้หล่อหลอมกระบวนการผลิตซิลิคอนให้มีความสมบูรณ์พร้อมมาเป็นเวลาถึง 40 ปีแล้ว”

                นอกจากบรรดาห้องปฏิบัติการของรัฐบาล มหาวิทยาลัย และบริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งหลายที่ให้ความสนใจกับกราฟีนอย่างเอาจริงเอาจังแล้ว  กระทรวงกลาโหมของสหรัฐฯหรือ “เพ็นทาก้อน” (Pentagon) ก็ให้ความสนใจในวัสดุไฮเท็คชนิดนี้ไม่น้อยเช่นกัน โดยได้จัดสรรงบเพื่อการวิจัยและพัฒนาเกี่ยวกับกราฟีนไปแล้วประมาณ 22 ล้านเหรียญสหรัฐ

                ดังนั้น จึงอาจกล่าวได้ว่า กราฟีนนับเป็นวัสดุชนิดใหม่ของโลกแห่งนวัตกรรมที่น่าจับตามองเป็นอย่างยิ่ง และเราคงจะได้ยินได้ฟังเรื่องยาวของ “กราฟีน” กันบ่อยมากขึ้นในอนาคตอันใกล้อย่างแน่อน…

เราอาจเคยพบเห็นนกฟลามิงโก้ที่กำลังยืนอยู่ด้วยขาเพียงข้างเดียวกันมาบ้าง ไม่ว่าจะเห็นแต่เพียงในรูปภาพหรือเห็นตัวเป็นๆของมันที่อยู่ในสวนสัตว์ที่ไหนสักแห่ง  แต่มีใครเคยนึกฉงนสนเท่ห์บ้างไหมว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น

อย่างน้อยก็ยังมีนักวิทยาศาสตร์ 2 คนในสหรัฐอเมริกาที่อยากจะรู้ว่า เหตุใดนกฟลามิงโก้จึงมักยืนอยู่ด้วยขาเพียงข้างเดียว  แม็ทธิว แอนเดอร์สั้นและซาร่าห์ วิลเลี่ยมส์ ซึ่งเป็นนักจิตวิทยาเปรียบเทียบ(comparative psychologists)ประจำมหาวิทยาลัยเซนต์โจเซฟส์ในเมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพ็นซิลเวเนีย ใช้เวลาศึกษาค้นคว้าและสังเกตบรรดานกฟลามิงโก้ที่อยู่ในสวนสัตว์ …….. จนกระทั่งรู้ว่านกชนิดนี้ยืนด้วยขาข้างเดียวเพื่อช่วยปรับอุณหภูมิร่างกายของพวกมัน

แม็ทธิวเล่าว่าเขาสนใจเรื่องราวของนกฟลามิงโก้ด้วยเหตุผลหลายประการ และในเชิงวิทยาศาสตร์แล้วนกชนิดนี้มีธรรมชาติของการอยู่รวมกันเป็นกลุ่มก็ยิ่งทำให้มันเป็นสัตว์ที่น่าสนใจมากยิ่งขึ้นในแง่ที่ว่าอิทธิพลของการอยู่ร่วมกันในสังคมของพวกมันจะส่งผลต่อพฤติกรรมอย่างไรได้บ้าง  นอกจากนี้ มันยังเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ มีความสวยงาม และเป็นที่รู้จักกันดีอีกด้วย  เขากล่าวว่า “ที่สำคัญก็คือ ผมเองก็ยังแปลกใจว่าทำไมจึงมีการค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับนกฟลามิงโก้น้อยมาก”

แม็ทธิวและซาร่าได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับนกฟลามิงโก้ในหลายๆด้าน โดยใช้เวลาเฝ้าสังเกตุพฤติกรรมของนกฟลามิงโก้แคริบเบี้ยนในสวนสัตว์ฟิลาเดลเฟีย  และหัวข้อหนึ่งที่พวกเขาให้ความสนใจเป็นพิเศษก็คือการที่นกฟลามิงโก้มักจะยืนขาเดียว(unipedal resting) ซึ่งได้ตั้งสมมติฐานว่าการที่นกชนิดนี้ยืนขาเดียวนั้นเป็นการช่วยคลายความเมื่อยล้าให้ขาอีกข้างหนึ่งก่อนที่จะสลับมายืนด้วยขาที่ได้พักแล้วในภายหลัง หรือว่าการยืนขาเดียวนั้นจะช่วยให้พวกมันสามารถที่จะออกตัวได้ทันทีเมื่อมีความจำเป็นที่จะต้องหลบหนีศัตรู 

                ปรากฏว่าสมมติฐานข้างต้นไม่ถูกต้องเลย แต่ทั้งสองคนกลับพบว่านกฟลามิงโก้มักจะยืนด้วยขาเพียงข้างเดียวในขณะที่มันแช่อยู่ในน้ำมากกว่าเมื่อยามที่มันอยู่บนบก   พวกเขาจึงสรุปความเห็นได้โดยใช้สมมติฐานทางด้านการปรับอุณหภูมิของร่างกายและเชื่อว่า นกฟลามิงโก้ยืนด้วยขาข้างเดียวเพื่อช่วยให้ร่างกายของพวกมันไม่ถ่ายเทความร้อนลงสู่น้ำหรือไม่ทำให้ร่างกายมันรู้สึกเย็นจนเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่พวกมันต้องเดินท่องน้ำนานๆ

                ยิ่งไปกว่านั้น แม็ทธิวและซาร่ายังพบว่า หลังจากที่นกฟลามิงโก้ยืนด้วยขาข้างใดข้างหนึ่งเป็นเวลานานพอสมควรแล้ว มันก็จะสลับไปยืนด้วยขาอีกข้างหนึ่งแทน ทั้งนี้เพื่อช่วยไม่ให้ขาที่ใช้ยืนในครั้งแรกนั้นได้รับความเย็นจากน้ำจนนานเกินไป ซึ่งการยืนด้วยขาที่ละข้างอาจจะช่วยลดโอกาสที่จะติดเชื้อราจากน้ำหรือได้รับปรสิตบางชนิดจากน้ำที่มันยืนอยู่ได้ด้วย

เมื่อเร็วๆนี้ ได้พบเห็นข้อคิดของ “ไบรอั้น เทรซี่” (Brian Tracy) ปรมาจารย์ทางด้านการพัฒนาตนเองและการฝึกอบรมบุคคลากร ซึ่งแนะนำให้คนที่ต้องการจะประสบความสำเร็จในชีวิตมีแนวทางที่เห็นเป็นรูปธรรมและเป็นขั้นเป็นตอนเพื่อให้สามารถนำมาประยุกต์ใช้ได้ทั้งในด้านการงานและการดำเนินชีวิต  จึงอยากนำมาฝากกันและขอสนับสนุนให้ลองนำไปปฏิบัติ

                ไบรอั้นเสนอแนะให้คุณฝึกวินัยให้ตัวคุณเองลงมือทำสิ่งที่คุณรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่คุณจำเป็นจะต้องทำเพื่อก้าวสู่ความเป็นเลิศในสายงานหรือวิชาชีพของคุณ   เขาให้ข้อคิดว่า “การฝึกวินัยให้ตัวเองนั้นเป็นความสามารถที่จะช่วยทำให้ตัวคุณลงมือทำในสิ่งที่ควรทำในช่วงเวลาที่ควรจะทำเป็นอย่างยิ่ง…ไม่ว่าคุณจะอยากทำสิ่งนั้นหรือไม่ก็ตาม”

                เขาชี้ให้เห็นว่า มันเป็นเรื่องง่ายมากที่คนเราจะทำอะไรสักอย่างเมื่อยามที่เรารู้สึกว่าเราอยากจะทำสิ่งนั้น   แต่ที่จริงแล้ว เมื่อใดก็ตามที่คุณไม่รู้สึกว่าอยากจะทำมัน แล้วคุณสามารถที่จะบังคับใจตนเองให้ลงมือทำสิ่งนั้น(สิ่งที่ดีงาม)ได้ นั่นแหละ ที่จะช่วยทำให้คุณสามารถนำพาชีวิตและหน้าที่การงานของคุณไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองได้

                หากจะถามว่า แล้วอะไรบ้างเล่าที่เราจะต้องตัดสินใจใน “วันนี้” เพื่อที่จะช่วยให้ตัวเราเริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าและก้าวไปสู่ความเป็นเลิศในสายงานของเราได้?  ไบรอั้นก็ให้ข้อคิดต่อไปว่า  อะไรก็ตาม ไม่ว่าจะต้องเริ่มทำเป็นครั้งแรกหรือจะต้อง “ละเว้น” เป็นครั้งแรก  เราจะต้องตัดสินใจวันนี้และเริ่มทำในทันที  สิ่งที่เรา “เริ่มทำ” หรือ “ละเว้น” เพียงหนึ่งเดียวในวันนี้อาจะเปลี่ยนแปลงวิถึชีวิตของเราไปสู่สิ่งที่ดีกว่าได้ในที่สุด  ซึ่งเขาได้สรุปไว้เป็นหัวเรื่องเอาไว้ว่าเป็น “บันได 7 ขั้นสู่ความสำเร็จ” (Seven Steps to Success)

                ไบรอั้นบอกว่า “บันได 7 ขั้นสู่ความสำเร็จ” ที่ว่านี้อาจเรียกได้ว่าเป็นเคล็ด(ไม่)ลับที่เปรียบเสมือน “สูตรไปสู่ความสำเร็จ” ซึ่งคุณก็สามารถนำไปใช้ในการวางเป้าหมายและเดินไปสู่เป้าหมายนั้นเพื่อให้ชีวิตประสบความสำเร็จนั้นมีผู้คนจำนวนมากนำไปฏิบัติหรือนำไปปรับเปลี่ยนและประยุกต์ใช้ตามความเหมาะสมในลักษณะเป็นขั้นเป็นตอน ดังนี้

                บันไดขั้นที่ 1  ตัดสินใจเสียก่อนว่าคุณต้องการอะไร

                ตัดสินใจให้แน่วแน่และชัดเจนว่าคุณต้องการอะไรในแต่ละด้านของชีวิต  ตีกรอบให้สิ่งที่คุณต้องการนั้นมีความเฉพาะเจาะจงลงไปและมีความหมายเด่นชัด อย่างกำหนดขึ้นมาเพียงกว้างๆ

                บันไดขั้นที่ 2  เขียนมันลงไปบนกระดาษ

                เขียนสิ่งที่คุณต้องการลงไปบนแผ่นกระดาษ ให้มีความชัดเจนและมีรายละเอียดเพียงพอ   ภาษาอังกฤษเขาเรียกว่า “Always think on paper” คือคิดอะไรก็จดลงไปบนกระดาษเสมอ  ทั้งนี้เพราะเป้าหมายอะไรที่ไม่ได้มีการแปลงเป็นตัวอักษรให้อยู่บนแผ่นกระดาษนั้นก็ไม่อาจเรียกมันได้ว่าเป็น “เป้าหมาย”  ด้วยเหตุที่มันยังคงเป็นได้แค่เพียงความปรารถนาเท่านั้นและไม่มีพลังในตัวของมันเองเพียงพอ(ที่จะช่วยผลักดันให้เจ้าของเป้าหมายนั้นๆเคลื่อนที่ไปได้)อีกด้วย   ความปรารถนาที่ไม่ได้เป็นเป้าหมายอย่างแท้จริงมักจะเลื่อนลอย และในที่สุดแล้วมันก็จะลอยตามลมไปในที่สุด

                บันไดขั้นที่ 3  กำหนดเวลาที่จะบรรลุเป้าหมาย

                เวลาที่เราต้องการจะบรรลุเป้าหมายนั้นๆให้ได้อาจเรียกได้ว่า “เส้นตาย” (deadline) ดังที่หลายๆคนนิยมใช้กัน  การกำหนดเส้นตายให้แก่เป้าหมายแต่ละเป้าหมายนั้นมีความสำคัญยิ่ง ทั้งนี้เพราะ “เส้นตาย” นั้นจะทำหน้าที่เป็นตัวบังคับอยู่ภายในจิตใต้สำนึกของผู้ตั้งเป้าหมาย พร้อมๆกับเป็นตัวกระตุ้นให้บุคคลผู้นั้นทำสิ่งต่างๆที่จำเป็นต่อการบรรลุเป้าหมายดังกล่าว  หากเป้าหมายที่ตั้งขึ้นมาเป็นเป้าหมายที่มีขนาดใหญ่ เราก็ควรจะต้องแบ่งเส้นตายนั้นออกมาเป็นส่วนย่อยๆสำหรับการบรรลุส่วนย่อยๆของเป้าหมายนั้นเช่นกัน  อย่าปล่อยให้ความสำเร็จที่จะบรรลุเป้าหมายของคุณขึ้นอยู่กับโชคชะตาหรือฟ้าดิน

                บันไดขั้นที่ 4  จัดทำรายการของสิ่งต่างๆที่จะต้องทำ

                จัดทำรายการของสิ่งต่างๆที่คุณจะต้องทำเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แจกแจงออกมาให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้หรือคิดขึ้นมาได้   หากคิดอะไรเพิ่มเติมขึ้นมาได้เมื่อไร ไม่ว่าจะเป็นการทำอะไรหรือกิจกรรมอะไรสักอย่าง ก็จงเขียนเพิ่มเติมเข้าไปในรายการดังกล่าวไปเรื่อยๆจนกว่าจะเชื่อมั่นว่ารายการดังกล่าวมีความครบถ้วนที่สุดแล้ว

                บันไดขั้นที่ 5  จัดทำแผนงานจากรายการของสิ่งต่างๆที่จะต้องทำ

                นำเอาบรรดาสิ่งต่างๆที่จะต้องทำเพื่อให้บรรลุเป้าหมายมากำหนดเป็นแผนงาน โดยระบุลงไปให้ชัดเจนว่าสิ่งใดที่คุณจะต้องทำเป็นลำดับแรก ลำดับที่ 2 และลำดับต่อๆไปจนกระทั่งบรรลุเป้าหมาย  แน่นอน…สิ่งที่สำคัญที่สุดควรจะเป็นสิ่งที่คุณจะต้องลงมือทำก่อนสิ่งอื่นใด ต่อจากนั้นก็จะเป็นสิ่งที่มีความสำคัญลดหลั่นกันลงไป  นำสิ่งต่างๆเหล่านั้นมาเขียนลงไปบนกระดาษในเหมือนราวกับว่าคุณกำลังทำพิมพ์เขียวสำหรับการสร้างบ้านในฝันของคุณนั่นเอง

            บันไดขั้นที่ 6  ลงมือทำตามแผนงาน

                บันไดขั้นนี้นับได้ว่าเป็นขั้นตอนที่มีความสำคัญมากที่สุด ทั้งนี้เพราะว่าถ้าคุณทำขั้นตอนต่างๆอันเป็นบันไดขั้นต่างๆมาจนครบถ้วนแล้ว แต่คุณไม่ “ลงมือทำ” เสียที มันก็จะทำให้สิ่งต่างๆที่ดีเลิศทั้งหลายที่คุณทำมาก่อนหน้านี้จะไร้ผลอย่างสิ้นเชิง  ดังนั้น จงลงมือทำตามแผนงานของคุณทันที  ลุย…ลุย…ลุย…

            บันไดขั้นที่ 7  ทำทุกวัน

                บันไดขั้นนี้ก็มีความสำคัญมากเช่นกัน  คุณจะต้องทำอะไรสักอย่างตามแผนที่วางไว้ทุกๆวันเพื่อช่วยให้คุณสามารถที่จะเคลื่อนตัวเองไปในทิศทางที่วางไว้ซึ่งคุณมั่นใจแล้วว่ามันจะสามารถนำพาคุณไปสู่ความสำเร็จได้จริงๆ   คุณจะต้องฝึกสิ่งนี้อย่างมีวินัยเพื่อให้เกิดเป็นนิสัยที่ดี

                และเพื่อช่วยให้คุณเริ่มนำเอาข้อคิดของเขาไปปฏิบัติได้ง่ายขึ้น ไบรอั้นได้แนะนำให้คุณเริ่มปฏิบัติ 2 ขั้นตอนหลักๆ ดังต่อไปนี้

                ขั้นตอนที่ 1  ตัดสินใจให้แจ่มชัดว่าคุณต้องการอะไร(เริ่มที่ 1 อย่างก่อน)ขึ้นมาเป็นเป้าหมาย เขียนสิ่งที่ต้องการนั้นลงบนแผ่นกระดาษโดยมีกำหนดเวลาหรือเส้นตายกำหนดไว้ว่าต้องการสิ่งนั้นภายในวัน เดือน ปีที่เท่าไร  จัดทำแผนการดำเนินงานเพื่อให้ได้สิ่งนั้นขึ้นมา และลงมือทำตามแผนที่วางไว้นั้น   ทำขั้นตอนนี้ภายในวันนี้เสียเลย

                ขั้นตอนที่ 2  ประเมินดูว่าคุณจะต้องแลกกับอะไรบ้างหรือจะต้องใช้ทรัพยากรอะไรบ้างในการที่จะให้บรรลุเป้าหมายที่วางไว้ เช่น เวลา การกระทำอะไรบางอย่างหรือการเลิกทำอะไรบางอย่าง บุคคลากร และอื่นๆ  แล้วเริ่มลงมือทำได้เลยเช่นกัน

เนื่องจากคณะผู้จัดทำเล็งเห็นว่าในการนำเอาเนื้อหาสาระที่เป็นภาษาอังกฤษมา “ถอดความ” (ไม่ใช่ “แปล”) เป็นภาษาไทย แล้วนำมาเรียบเรียงด้วยลีลาเฉพาะของเราเองเพื่อให้ผู้แวะมาเยี่ยมเยือนเว็บไซท์นี้ได้อ่านได้รู้นั้น ย่อมต้องมีประเด็นเกี่ยวกับ ”การทับศัพท์” (transliteration) เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยอย่างมาก  ซึ่งในการนี้กองบรรณาธิการมีมติที่จะใช้หลักของตนเป็นบรรทัดฐานในการทับศัพท์เป็นสำคัญ  ทั้งนี้ โดยจะพยายามให้สามารถอ่านออกเสียงได้ใกล้เคียงกับภาษาเดิมมากที่สุด  อย่างไรก็ตาม ก็ยังเชื่อว่าอาจไม่สมบูรณ์นักในหลายๆกรณี แต่ก็ขอยืนยันว่าทางทีมงานผู้จัดทำเว็บไซท์จะพยายามทำให้ดีที่สุด

หากจะกล่าวไปแล้วเรื่อง “การทับศัพท์” นี้ก็มีเรื่องให้อภิปรายกันหรือถกเถียงกันได้ไม่รู้จบถึงแม้ว่าจะมีสถาบันอย่างราชบัณฑิตสถานได้กำหนด “หลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาอังกฤษ” เอาไว้แล้วก็ตาม  แต่ก็ยังมีหลายๆคนไม่ค่อยจะเห็นด้วยกับเหล่านักปราชญ์แห่งสถาบันดังกล่าวเท่าใดนัก  ดังนั้น คงจะต้องปล่อยกันไปตามอัธยาศัยก่อน

สุดท้ายนี้หวังเป็นอย่างยิ่งว่าการถ่ายทอดเนื้อหาสาระทั้งหลายมาสู่เว็บไซท์นี้คงไม่ฝืนความรู้สึกนึกคิดของผู้อ่านมากนักในที่สุด

คณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยในสหราชอาณาจักรและนิวซีแลนด์พบว่า ผู้ที่รับประทานอาหารมังสวิรัติมีโอกาสที่จะเป็นโรคมะเร็งบางชนิดได้น้อยลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคมะเร็งที่เกี่ยวกับเลือด ไต และกระเพาะอาหาร

                จากบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารโรคมะเร็งแห่งสหราชอาณาจักร(British Journal of Cancer) ประจำเดือนกรกฎาคม ศกนี้   การศึกษาวิจัยซึ่งได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากองค์กรเพื่อการวิจัยโรคมะเร็งแห่งสหราชอาณาจักร(Cancer Research UK)ในครั้งนี้ได้เก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอุปนิสัยในการรับประทานอาหารของกลุ่มตัวอย่างจำนวน 61,566 คน โดยแบ่งเป็น 3 ประเภท ได้แก่ ผู้ที่รับประทานเนื้อสัตว์ ผู้ที่รับประทานปลาแต่ไม่รับประทานเนื้อสัตว์ชนิดอื่นๆ และผู้ที่รับประทานอาหารมังสวิรัติ(vegetarian)คือไม่รับประทานทั้งปลาและเนื้อสัตว์ชนิดอื่นๆ 

                ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า  ในขณะที่โอกาสที่คนทั่วไป 100 คนมีโอกาสที่จะเป็นโรคมะเร็งได้มากถึง 33 คนนั้น ผู้ที่ไม่รับประทานเนื้อสัตว์จะมีความเสี่ยงลดลงเล็กน้อยเป็น 29 ใน 100 คน และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างผู้ที่รับประทานเนื้อสัตว์กับผู้ที่รับประทานอาหารมังสวิรัติในกรณีของโอกาสการเกิดโรคมะเร็งในระบบน้ำเหลืองและเลือดก็จะพบว่าผู้ที่รับประทานอาหารมังสวิรัติมีโอกาสเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น  และยิ่งเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวที่เกิดขึ้นในไขกระดูกที่เรียกว่า “มัลติเพิล มายอีโลม่า” (multiple myeloma)ด้วยแล้ว ผู้ที่รับประทานอาหารมังสวิรัติยิ่งมีโอกาสน้อยกว่าผู้ที่รับประทานเนื้อสัตว์ถึงร้อยละ 75 ทีเดียว

                อย่างไรก็ตาม นักวิจัยก็ให้ความเห็นว่า โอกาสที่ผู้รับประทานเนื้อปลาแต่ไม่รับประทานเนื้อสัตว์ชนิดอื่นๆจะเป็นโรคมะเร็งชนิดต่างๆดังกล่าวข้างต้นนี้จะไม่สามารถเปรียบเทียบกับผู้ที่รับประทานเนื้อสัตว์ให้เห็นความแตกต่างได้ชัดเจนนัก

                พวกเขากล่าวว่า สาเหตุที่มีความเสี่ยงในกลุ่มคนที่รับประทานอาหารแตกต่างกันในการเกิดโรคมะเร็งนั้นจะยังไม่ชัดเจนนัก แต่เชื่อว่าเนื้อสัตว์หลายๆชนิดอาจจะมีไวรัสเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยหรือมีสารบางอย่างที่ก่อให้เกิดการกลายพันธุ์ของเซลได้ ส่วนพืชผักชนิดต่างๆนั้นก็อาจจะมีองค์ประกอบที่ช่วยป้องกันโรคมะเร็งได้

                หากเป็นกรณีของมะเร็งกระเพาะอาหาร(stomach cancer) ซึ่งจะมีจำนวนผู้ป่วยไม่มากนัก  คณะนักวิจัยก็พบว่า  ผู้ที่รับประทานเนื้อปลาและผู้ที่รับประทานอาหารมังสวิรัติยิ่งมีโอกาสน้อยกว่าผู้ที่รับประทานเนื้อสัตว์ถึงราว 1 ใน 3 ทีเดียว 

ทั้งนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่สอดคล้องกับผลงานการวิจัยที่เคยมีมาก่อนหน้านี้ที่ระบุถึงความเกี่ยวพันกันระหว่างการรับประทานอาหารประเภทเนื้อสัตว์กับการเกิดโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร โดยเป็นที่รับรู้กันว่าสารประกอบประเภท “เอ็น-ไนโตรโซ่”(N-nitroso compounds)ที่สามารถพบได้ในเนื้อสัตว์ชนิดต่างๆเป็นตัวที่ไปทำลายสารพันธุกรรมหรือ “ดีเอ็นเอ” (DNA – deoxyribonucleic acid) ในขณะที่อุณหภูมิสูงๆที่ใช้ในการปรุงเนื้อเหล่านี้ยังก่อให้เกิดสารที่ก่อให้เกิดโรคมะเร็งหรือ “คาร์ซิโนเจ็น”(carcinogens)อีกด้วย

                อย่างไรก็ดี  นักวิจัยคณะนี้ก็ไม่พบว่าการรับประทานอาหารมังสวิรัติจะไปช่วยลดความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็งลำไส้(bowel cancer)ซึ่งเป็นโรคมะเร็งที่สามารถพบเห็นได้บ่อยกว่ามะเร็งกระเพาะอาหาร  และยิ่งไปกว่านั้น การศึกษาในครั้งนี้กลับพบว่าผู้ที่รับประทานเนื้อปลาและผู้ที่รับประทานอาหารมังสวิรัติกลับมีความเสี่ยงที่จะเกิดโรคมะเร็งปากมดลูก(cervical cancer)ได้มากกว่าผู้ที่รับประทานเนื้อสัตว์ถึงราว 2 เท่า ซึ่งถึงแม้ว่าจะพบได้น้อยมากและอาจจะเกิดขึ้นได้ด้วยความบังเอิญก็ตาม แต่นักวิจัยก็ให้ความเห็นเอาไว้ในชั้นนี้ว่า มีความเป็นไปได้ที่ปัจจัยทางด้านโภชนาการบางอย่างอาจส่งผลต่อไวรัสที่มีอิทธิพลต่อการเกิดโรคมะเร็งปากมดลูก

                ศาสตราจารย์ทิม คีย์ หัวหน้าคณะนักวิจัยชุดนี้ ให้ความเห็นว่า มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะด่วนสรุปอะไรจากผลการศึกษาวิจัยครั้งนี้เพียงครั้งเดียว  เขากล่าวว่า “ในขณะนี้ สิ่งที่เราได้พบคงยังไม่มีน้ำหนักพอที่จะไปขอให้มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในเรื่องอาหารการกินของคนจำนวนมากที่ดำเนินชีวิตอยู่ด้วยการรับประทานอาหารที่มีความสมดุลกันโดยเฉลี่ยอยู่แล้ว”

               ส่วนโฆษกขององค์กรเพื่อการวิจัยโรคมะเร็งแห่งสหราชอาณาจักรซึ่งให้การสนับสนุนด้านเงินทุนสำหรับการวิจัยในครั้งนี้ก็ให้ความเห็นว่า ผลการศึกษาที่น่าสนใจหลายๆประการจากงานวิจัยในครั้งนี้เป็นเหตุผลสนับสนุนความเชื่อที่ว่าสิ่งที่คนเรารับประทานอะไรเข้าไปย่อมจะมีผลต่อการเกิดโรคมะเร็งของเราได้  แต่ความเชื่อมโยงกันระหว่างอาหารและความเสี่ยงในการเกิดโรคมะเร็งนั้นก็ยังคงเป็นเรื่องที่ซับซ้อน และงานวิจัยต่อจากนี้ไปก็ยังเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการช่วยให้เข้าใจได้ว่าอาหารจะมีส่วนต่อการเกิดโรคมะเร็งมากน้อยเพียงใดและปัจจัยทางโภชนาการใดที่จะมีความสำคัญมากที่สุด

หลายคนเชื่อว่าการที่ผู้ชายเว้นว่างจากการมีเพศสัมพันธ์สักระยะหนึ่งจะช่วยให้เชื้ออสุจิของเขาแข็งแรงและเพิ่มโอกาสในการช่วยให้ฝ่ายหญิงตั้งครรภ์ได้มากขึ้น  แต่ล่าสุดนี้นายแพทย์ชาวนิวซีแลนด์ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญประจำศูนย์การรักษาผู้มีบุตรยากในประเทศออสเตรเลียยืนยันว่าแนวคิดดังกล่าวไม่ถูกต้อง

                นายแพทย์เดวิด กรีนนิ่ง(Dr David Greening)แห่งศูนย์การรักษาผู้มีบุตรยากและการตั้งครรภ์นอกร่างกายแห่งนครซิดนี่ย์ (Sydney IVF) เปิดเผยถึงผลการศึกษาของเขาว่า ในการศึกษาผู้ชายจำนวน 118 คนที่เชื้ออสุจิสูญเสียความแข็งแรงของสารพันธุกรรมหรือ “ดีเอ็นเอ”(DNA – deoxyribonucleic acid)เกินค่าเฉลี่ยโดยทั่วไป พบว่าคุณภาพของเชื้ออสุจิของผู้ชายกลุ่มนี้จะพัฒนาขึ้นหลังจากที่ปฏิบัติตามคำแนะนำให้หลั่งน้ำอสุจิติดต่อกันเป็นระยะเวลา 7 วัน

นายแพทย์เดวิดรายงานผลการศึกษาของเขาต่อที่ประชุมสมาคมแพทย์ว่าด้วยการสืบพันธุ์และคัพภะวิทยาของมนุษย์แห่งยุโรป(European Society of Human Reproduction and Embryology) ณ นครอัมสเตอร์ดัม เมื่อวันอังคารที่ผ่านมาว่า  เชื้ออสุจิของผู้ชายเหล่านี้จะมีความเสียหายของเชื้ออสุจิเมื่อวัดจากค่าการขาดเป็นท่อนของสารพันธุกรรม(DNA fragmentation index)น้อยลงไปจากร้อยละ 34 เหลือเพียงร้อยละ 24

                เขากล่าวว่า แม้ว่าการมีเพศสัมพันธ์บ่อยๆจะทำให้ปริมาณน้ำอสุจิลดน้อยลง แต่สำหรับผู้ชายส่วนใหญ่แล้วการมีน้ำอสุจิลดลงไม่ได้เป็นปัญหาแต่อย่างใด   เขาระบุไว้ในเอกสารการรายงานผลการศึกษาของเขาว่า “มันอาจจะพอสรุปได้ว่า คู่ที่ฝ่ายชายมีระดับน้ำอสุจิอยู่ในเกณฑ์ปกตินั้นควรจะมีเพศสัมพันธ์กันอย่างต่อเนื่องสัก 1 สัปดาห์ก่อนจะถึงวันที่เพศหญิงมีการตกไข่(ovulation date)…  ในกรณีที่เป็นการผสมพันธุ์ที่ได้รับการสนับสนุนจากแพทย์แล้ว วิธีการบำบัดอย่างง่ายๆนี้อาจช่วยปรับปรุงคุณภาพของเชื้ออสุจิให้ดีขึ้นได้และนำไปสู่การตั้งครรภ์ได้ในที่สุด”

                นายแพทย์เดวิดอธิบายว่า ดูเหมือนว่าการหลั่งน้ำอสุจิบ่อยๆจะช่วยให้คุณภาพของเชื้ออสุจิดีขึ้นโดยอาศัยการลดทอนช่วงเวลาที่เชื้ออสุจิจากถูกทำให้เสียหายจากโมเลกุลของสารต่างๆในระหว่างการพักตัวอยู่ในท่ออัณฑะ

เซอร์วินสตัน เชอร์ชิลล์ (Sir Winston Churchill)

นายกรัฐมนตรีของสหราชอาณาจักร

(30 พฤศจิกายน ค.ศ.1874 – 24 มกราคม ค.ศ. 1965)

    

“โอกาปิ”(Okapi) เป็นสัตว์ป่าหายากชนิดหนึ่งซึ่งมีถิ่นฐานอยู่เฉพาะในประเทศคองโกที่ตั้งอยู่ตอนกลางของทวีปอัฟริกา  โอกาปินับได้ว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่จัดอยู่ในตระกูลหรือ“วงศ์”(Family)เดียวกันกับยีราฟซึ่งเรียกว่า “จิราฟฟิเด้”(Giraffidae)  แต่โอกาปิจะมีความสูงเพียงประมาณ 1.5-2 เมตร บริเวณขาทั้ง 4 ข้างและบั้นท้ายจะมีแถบดำคล้ายกับม้าลาย

ส่วนบริเวณคอนั้นจะเห็นเป็นแถบไม่ชัดนัก  อีกทั้งยังมีนัยน์ตาคล้ายคลึงกับกวาง  ส่วนโอกาปิตัวผู้นั้นจะมีเขา 2 เขา โดยหากมองจากด้านข้างแล้วจะทำให้ดูราวกับว่ามันมีเพียงเขาเดียว จึงทำให้เคยมีคนเข้าใจไปว่ามันคือ “ยูนิคอร์น” จากเทพนิยายโบราณเช่นกัน

    แถบดำบนตัวของโอกาปินั้น นอกจากจะเป็นสิ่งที่ช่วยพรางตัวในธรรมชาติแล้ว ยังเชื่อกันว่าเป็นสิ่งที่ช่วยให้ลูกๆของโอกาปิสามารถที่จะสังเกตเห็นแม่ของพวกมันได้ง่ายขึ้นในสภาพแวดล้อมที่เป็นป่าฝนที่หนาทึบ เพราะถึงแม้โอกาปิเป็นสัตว์ที่รักสันโดษ มักใช้ชีวิตตามลำพัง แต่โอกาปิเพศเมียจะดูแลและไปไหนมาไหนกับลูกของมันเสมอ

               ปกติแล้ว โอกาปิจะมีความยาวของลำตัวสีน้ำตาลแดงของมันประมาณ 2-2.5 เมตรและสูงประมาณ 1.5-2 เมตร ส่วนหางจะยาวประมาณ 30-40 เซ็นติเมตร เมื่อโตเต็มวัย โอกาปิจะมีน้ำหนักอยู่ในราว 200-250 กิโลกรัม   และถึงแม้ว่าลำตัวของโอกาปิจะคล้ายคลึงกับยีราฟ แต่ช่วงคอของมันก็มิได้ยืดยาวเช่นยีราฟแต่อย่างใด 

หากจะมองหาอวัยวะอีกส่วนหนึ่งของโอกาปิที่มีลักษณะคล้ายๆกับอวัยวะของยีราฟ ก็น่าจะเป็น “ลิ้น” ของสัตว์ทั้งสองชนิดซึ่งจะต้องใช้ประโยชน์เพื่อการตวัดไปเก็บเกี่ยวเอาใบไม้และผลไม้มาสู่ปากของพวกมันนั่นเอง  ลิ้นของโอกาปิและยีราฟมีความยาวถึงราว 30 เซ็นติเมตรหรือ 1 ฟุตทีเดียวเชียว